DZIADY III adam mickiewicz

nono :: postacie :: INNE

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by LAYNE on Sob Gru 14, 2013 4:25 pm

Plan wydarzeń


1. Spotkanie więźniów w wieczór wigilijny w celi Konrada
a) rozmowa o nieprawych sposobach uwięzienia Polaków
2. Monolog Konrada zwany Wielką Improwizacją
3. Wieczorna modlitwa Ewy
a) widzenie panienki
4. Widzenie księdza Piotra
a) poznanie przyszłych losów Polski
b) rola Polski w wyzwoleniu całej ludzkości
5. Sen Senatora
6. Salon warszawski - charakterystyka społeczeństwa polskiego
7. Wizyta matki Rollisona u Senatora
8. Zgoda Senatora na upozorowanie samobójstwa chłopca
9. Bal u Senatora
10. Spełnienie przepowiedni księdza Piotra - Doktor ginie od uderzenia pioruna
11. Wywoływanie ducha Gustawa
avatar
LAYNE
baned
baned

Liczba postów : 691
Join date : 12/09/2013

http://pudliszkikeczup.liberte.tv

Powrót do góry Go down

Re: DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by LAYNE on Sob Gru 14, 2013 4:27 pm

Geneza. Czas i miejsce akcji.

Dramat romantyczny Adama Mickiewicza Dziady cz. III, powstał w Dreźnie, w 1832 r. Akcja utworu rozpoczyna się 1 listopada 1823 r. w Wilnie przy ulicy Ostrobramskiej, w więziennej celi w klasztorze Bazylianów i trwa do 1 listopada 1824 r. - kończy się na cmenatarzu w noc Dziadów.

Bezpośrednim bodźcem do napisania Dziadów cz. III był upadek powstania listopadowego. Mickiewicz miał wyrzuty sumienia, spowodowane nieuczestniczeniem w powstaniu, opisał więc wydarzenia wcześniejsze, w których sam brał udział, związane z procesem filomatów w Wilnie. Utwór jest chęcią zadośćuczynienia narodowi, który w walce o wolność w latach 1830-31 nie był wspomagany przez swego wielkiego wieszcza.

Na początku dramatu jest zamieszczona dedykacja następującej treści: Świętej pamięci Janowi Sobolewskiemu, Cyprianowi Daszkiewiczowi i Feliksowi Kołakowskiemu (...) narodowej sprawy męczennikom. Poeta ukazał w swym dziele prześladowania uczniów litewskich przez cara i jego zausznika, Nowosilcowa, scharakteryzował zróżnicowane pod względem poglądów i postawy ideologicznej polskie społeczeństwo, ukazał metody działania carskich urzędników.

inne źródło

Prolog wprowadza odbiorcę w charakterystyczną strukturę świata przedstawionego w dramacie, którego akcja rozgrywa się jednocześnie na dwóch płaszczyznach: realnej i metafizycznej. Terenem przenikania się tych dwóch światów są marzenia senne, charakteryzujące się lirycznym obrazowaniem. Istotną rolę odgrywają również widzenia. Stanowią one część życia duszy ludzkiej oraz dają możliwość kontaktu z wymiarem pozarzeczywistym, z bytami spirytualnymi. Jest to „świat cichy, głuchy i tajemniczy”. W życie bohaterów ingerują siły nadprzyrodzone, które są zaangażowane w walkę o ludzką duszę.

Sceny realistyczne nacechowane się realiami historycznymi, poprzez ukazanie autentycznych osób i wydarzeń. Scena I ma charakter reportażowy. Autor wzbogaca język młodych studentów kolokwializmami. Czas akcji odmierzany jest konkretnymi datami. Świadczą o nich również ukazane kolejno święta kościelne.

Charakterystyczny jest podział prezentowanej przez Mickiewicza społeczności, zarówno tej ze świata rzeczywistego jak i metafizycznego. Dzieli je na prawą i lewą stronę. Strony wypowiadają odmienne opinie i poglądy. Prawa strona jest nacechowana pozytywnie, zawsze wrażliwa moralnie i politycznie uczciwa. Lewa strona jest nacechowana negatywnie.


Ostatnio zmieniony przez s a h a a r dnia Sob Gru 14, 2013 4:33 pm, w całości zmieniany 1 raz
avatar
LAYNE
baned
baned

Liczba postów : 691
Join date : 12/09/2013

http://pudliszkikeczup.liberte.tv

Powrót do góry Go down

Re: DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by LAYNE on Sob Gru 14, 2013 4:29 pm

Streszczenie

Wypracowanie przedstawia szczegółowe streszczenie dramatu Adama Mickiewicza Dziady cz. III.

Prolog:
Akcja toczy się w klasztorze ojców Bazylianów, przerobionym na więzienie stanu, nocą, w Wilnie 1 listopada 1823 r., w celi. Nad śpiącym Więźniem pochylony Anioł Stróż i Duchy Nocne toczą dyskusję. Anioł wspomina prośbę matki Więźnia, by w snach prowadził jego duszę ku wiecznemu dobru. Uważa, że odosobnienie w więziennej celi może mieć zbawienny wpływ na młodzieńca, który podobnie jak prorocy na pustyni, może w samotności rozmyślać o swoim przeznaczeniu. Więzień budzi się i pisze na ścianie po łacinie: Gustaw zmarł 1. listopada 1823 r. Tu narodził się Konrad.

Dokonała się w nim duchowa przemiana.

Akt I
Scena 1 (scena więzienna)

W celi Konrada, w wieczór wigilijny gromadzą się więźniowie: Jakub, Adolf, Żegota, Ksiądz Lwowicz, Sobolewski, Frejend, Tomasz, Feliks Kółakowski, Suzin, Jacek, Józef, Jankowski. Opowiadają o nieprawych sposobach uwięzienia bez przedstawienia dowodów winy, o metodach stosowanych w czasie śledztwa - morzenie głodem, podawanie niestrawnego jedzenia. Komentują swoją sytuację. Jeden z więźniów Jan Sobolewski na przesłuchanie był prowadzony przez miasto i miał okazję obserwować wywożenie więźniów na Sibir. Przechodnie z przerażeniem obserwowali to wydarzenie. Najczęściej skazanymi byli młodzi ludzie, a nawet widział wśród nich 10-letnie dziecko, któremu trudno było udźwigać kajdany, nogi dziecka do krwi były starte łańcuchami. Wśród skazanych był przyjaciel Sobolewskiego, Janczewski. Ledwo go poznał - wychudł, poszarzał, wzruszył Sobolewskiego swą szlachetną i patriotyczną postawą. W momencie, kiedy kibitka ze skazańcami ruszyła, Janczewski zdjął kapelusz, podniósł w górę rękę i 3-krotnie krzyknął: Jeszcze Polska nie zginęła. Ostatnim więźniem, którego wyprowadzono z ratusza był Wasilewski. Był tak okrutnie pobity podczas śledztwa, że nie mógł iść o własnych siłach, spadł od razu z pierwszego stopnia schodów. Wasilewski leżący z rozkrzyżowanymi rękami przypomina cierpienie Chrystusa na krzyżu.

W scenie 2, Konrad, który pozostał w celi sam, gdyż koledzy uciekli przed strażnikami wygłasza monolog zwany Wielką Improwizacją. Konrad buntuje się przeciw nieszczęściom, szuka ratunku w ufności religijnej, a jednocześnie wadzi się z Bogiem, oskarżając go o niesprawiedliwe rządy, o obojętność wobec własnego narodu, domaga się udziału we władzy nad światem. W pewnym momencie ogarnia go poczucie niezwykłej potęgi, równej mocy boskiej. Żąda od Boga, by dał mu moc panowania nad światem.

Buntując się przeciwko Bogu Konrad ponosi klęskę. Wypowiadając bluźnierstwa, popada w moc szatana. Niewiele brakuje do zwycięstwa Szatana. Bohater omal nie nazywa Boga carem, jednak wcześniej mdleje, a słowo car wypowiadają same diabły.

W Wielkiej Improwizacji Mickiewicz wypowiedział się na temat przyczyn klęski powstania listopadowego. Skrytykował, że Konrad działa w osamotnieniu i świadomie wywyższa się ponad innych. Podobnie spiskowcy nie zaangażowali do walki całego narodu i zaprzepaścili szansę na zwycięstwo.

W tej scenie Ksiądz Piotr odprawia egzorcyzmy nad Konradem leżącym na podłodze. Rozmawia z duchem nieczystym, który przemawia ustami Konrada, informując m.in.: o torturowaniu Rollisona. Zły duch opuszcza ciało Konrada, i ten odzyskuje świadomość. Ksiądz wzywa młodzieńca do skruchy i chce wziąć na siebie jego winy. Chór Aniołów wychwala prostotę i pokorę księdza Piotra.

Scena 4. (Widzenie Ewy)
Akcja rozgrywa się w domu wiejskim pod Lwowem. Młoda panienka, Ewa odmawia modlitwę wieczorną przed obrazem Panny Najświętszej, po czym zasypia. We śnie ma widzenie, w którym Matka Boska podaje kwiaty małemu Jezusowi, ten z kolei obsypuje nimi Ewę.

Scena 5. (Widzenie Księdza Piotra)
W tej scenie przedstawione jest widzenie Księdza Piotra, który dzięki swej pokorze i modlitwie, poznał przyszłe losy ojczyzny. W tej proroczej wizji obraz męczeństwa narodu polskiego został ukazany w sposób analogiczny do męczeństwa Chrystusa na krzyżu. Polska, podobnie jak Chrystus, który był odkupicielem dla całej ludzkości, ma spełnić rolę wyzwoliciela dla narodów pozostających w niewoli. W tym przekonaniu o niezwykłym posłannictwie wybranego narodu zawiera się istota mesjanizmu - Polska Mesjaszem Narodów.

Scena 6. (Sen Senatora)
Akcja tej sceny rozgrywa się w sypialni Senatora. Nad śpiącym Senatorem pojawiają się diabły, walczące o jego duszę. Senator przeżywa we śnie chwile grozy: najpierw cieszy się łaską cara, później jednak ją traci, car odwraca się od niego, i Senator skazany jest na szyderstwa dworskich urzędników.

Scena 7. (Salon warszawski)
Scena ta nosi tytuł Salon warszawski. Towarzystwo w salonie podzielone jest na dwie grupy. Te przy drzwiach skupia patriotyczną młodzież, dla której los prześladowanych Polaków nie jest obojętny. Ci rozmawiają po polsku, pozostają w wyraźnej opozycji do drugiego towarzystwa kosmopolitów. Ostro krytykują postawę arystokracji.
Druga grupa - to towarzystwo stolikowe, do którego należą wysocy urzędnicy, wielcy literaci, damy z towarzystwa, generałowie i oficerowie. Głównymi tematami ich rozmów są bale i zabawy organizowane w Warszawie, wszyscy żałują, że Nowosilcow wyjechał z Warszawy, gdyż świetnie organizował takie imprezy. Mówią po francusku, unikają drażliwych tematów. Opowieść Adolfa o młodym patriocie Cichowskim, maltretowanym przez carski aparat represji wywołuje wśród nich dyskusję, czy jego dzieje mogą stać się tematem literackim, gdy jest zbyt nowy, okrutny i zbyt krwawy. Podsumowaniem tej sceny są słowa Wysockiego, organizatora powstania listopadowego: ... Nasz naród jak lawa, Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa... A więc plugawa i zimna - to arystokracja, obojętna na los narodu, pogodzona z niewolą i władzą cara.

Scena 8. (Pan Senator)

Miejscem akcji jest mieszkanie Senatora w Wilnie. Nowosilcow, otoczony przez służalców - Bajkowa, Pelikana i Doktora narzeka na maniery gości, którzy proszą go o wstawienie się za więźniem. Pragnie wyrwać się na zabawę toczącą się obok. Do Senatora przychodzi zrozpaczona matka Rollisona, który już rok jest trzymany w więzieniu o chlebie i wodzie. Senator, choć dokładnie zna sprawę jej syna, udaje, że nie wie, o co chodzi i obiecuje ją zbadać. Daje kobiecie obłudną jak się okazuje obietnicę rychłego zajęcia się sprawą syna. W istocie Nowosilcow wraz z Pelikanem i Doktorem obmyślają sposób upozorowania samobójstwa chłopca, gdyż znane były samobójcze zamiary więźnia. Senator przesłuchuje teraz Księdza Piotra, by się dowiedziec, skąd Doktor każe go spoliczkować, za co kapłan przepowiada mu szybką śmierć. Taką samą przepowiednię otrzymał Bajkow, który także uderzył księdza.

Następna scena to Bal, gdzie się spotyka polsko-rosyjska elita wileńska. Bal nagle zostaje przerwany okrutnym krzykiem zrozpaczonej pani Rollison, która przyszła, by odsłonić przed Nowosilcowem jego własne okrucieństwo. Rzuca przekleństwo na Senatora, zbryzganego krwią tylu młodych ludzi. Jednocześnie piorun zabija Doktora w jego mieszkaniu. Senator jest przejęty przepowiednią księdza. Pozwala mu pójść do młoego Rollisona. Wychodząc, Ksiądz Piotr, spotyka prowadzonego na śledztwo Konrada. Ksiądz przepowiada mu wyjazd w daleką drogę i spotkanie człowieka, który powita go umieniem Boga.

Scena 9. (Noc Dziadów)

Odbywa się obrzęd dziadów. Bierze w nim udział kobieta - pasterka z Dziadów cz. II i Guślarz. Otwierają się groby i wychodzą z nich upiory. Na końcu widzą Konrada z raną na czole, którą sam sobie zadał i której śmierć uleczyć nie może. Znajduje się wśród zesłańców w wiezionych kibitkami na wygnanie z Rosji.
avatar
LAYNE
baned
baned

Liczba postów : 691
Join date : 12/09/2013

http://pudliszkikeczup.liberte.tv

Powrót do góry Go down

Re: DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by LAYNE on Sob Gru 14, 2013 4:32 pm

Najważniejsze cytaty

„A sen? – ach, ten świat cichy, głuchy, tajemniczy.” [Konrad]

„Wznoszę się! Lecę! Tam, na szczyt opoki –
Już nad plemieniem człowieczem,
Między proroki.” [Mała Improwizacja]

„Cóż to? Jaki ptak powstał i roztacza pióra,
Zasłania wszystkich, okiem mię wzywa.” [Mała Improwizacja]

„Ja mistrz!
Ja mistrz wyciągam dłonie!” [Wielka Improwizacja]


„Patrz, jak te myśli dobywam sam z siebie,
Wcielam w słowa, one lecą,
Rozsypują się po niebie,
Toczą się, grają i świecą.” [Wielka Improwizacja]

„Pieśń to wielka, pieśń-tworzenie;
Taka pieśń jest siła, dzielność,
Taka pieśń jest nieśmiertelność!
Ja czuję nieśmiertelność, nieśmiertelność tworzę.” [Wielka Improwizacja]

„Ja kocham cały naród! – objąłem w ramiona
Wszystkie przeszłe i przyszłe jego pokolenia.” [Wielka Improwizacja]

„Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niźli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!
Daj mi rząd dusz!” [Wielka Improwizacja]

„Kłamca, kto Ciebie nazywał miłością,
Ty jesteś tylko mądrością” [Wielka Improwizacja]

„Ja wydam Tobie krwawszą bitwę niźli Szatan:
On walczył na rozumy, ja wyzwę na serca.” [Wielka Improwizacja]

„Krzyknę, żeś Ty nie jest ojcem świata, ale…
Głos diabła
Carem!” [Wielka Improwizacja]

„Sługo! Sługo pokorny, cichy,
Wniosłeś pokój w dom pychy.
Pokój temu domowi.” [chór aniołów]

„Pan maluczkim objawia,
Czego wielkim odmawia.” [chór aniołów]

„Róża, ta róża żyje!
Wstąpiła w nią dusza,
Główką lekko rusza,
Jaki ogień z niej bije.” [Widzenie Ewy]

„Tyran wstał – Herod! – Panie, cała Polska młoda
Wydana w ręce Heroda.” [Widzenie Księdza Piotra]

„Z matki obcej; krew jego dawne bohatery,
A imię jego będzie czterdzieści i cztery” . [Widzenie Księdza Piotra]

„Nasz naród jest jak lawa,
Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,
Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;
Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.” [Wysocki – Salon Warszawski]
avatar
LAYNE
baned
baned

Liczba postów : 691
Join date : 12/09/2013

http://pudliszkikeczup.liberte.tv

Powrót do góry Go down

Re: DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by LAYNE on Sob Gru 14, 2013 4:33 pm

Idea mesjanizmu

Istota mesjanizmu ukazana w dramacie Adama Mickiewicz Dziady cz. III zawiera się w przekonaniu o niezwykłym posłannictwie wybranego narodu, jakim są Polacy.

To porównanie cierpień Polski do cierpień ukrzyżowanego Chrystusa i wyznaczenie Narodowi Polskiemu roli Mesjasza Narodów cierpiącego niewinnie dla odkupienia całej ludzkości. lata 1795-1831 w dziejach Polski są określone drogą krzyżową Polski. Gdy więc miara cierpienia się wypełni Polska, tak jak Chrystus zmartwychwstanie, odzyska wolność i przyniesie ją innym ujarzmionym narodom.

Pokorny mnich, ks. Piotr, miłujący Boga staje się właśnie nosicielem najgłębszego przesłania Dziadów cz. III - idei mesjanizmu. Dostąpił łaski widzenia ówczesnych i przyszłych losów narodu. Widzenie wypełnia obraz zesłańców polskich wywiezionych na Sibir, kończy się zaś przepowiednią zmartwychwstania. Ksiądz zestawia mękę Polaków począwszy od rozbiorów po upadek powstania listopadowego z męczeństwem Jezusa i jego śmiercią na krzyżu.
avatar
LAYNE
baned
baned

Liczba postów : 691
Join date : 12/09/2013

http://pudliszkikeczup.liberte.tv

Powrót do góry Go down

Re: DZIADY III adam mickiewicz

Pisanie by Sponsored content


Sponsored content


Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry

- Similar topics

nono :: postacie :: INNE

 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach